كند ، وقتى هوش و حواس خود را باز يافت ندا شنيد : ( نعلين خود را بكن كه تو در وادى مقدس طوى هستى ! ) و براى اطمينان خاطر معجزهء عصا و يد بيضاء به او نشان داده شد ، در نام عصاى او اختلاف گرديده ، نام آن را : ما شاء اللَّه ، غياث و عليق گفته‌اند و در بارهء صفات و كاربردهاى آن آورده‌اند ، عصاى موسى دو سر داشت و پايين آن يك قسمت آهنين بود ، وقتى موسى در شب وارد بيابان مىشد و نور مهتاب نبود دو شاخه عصا از چشمان موسى نور مىگرفت و همه جا را نورانى مىكرد و هر وقت نياز به آب داشت آن را لبه چاه قرار مىداد و خود عصا تا ته چاه امتداد مىيافت و سر آن شبيه دلوى مىشد كه با آن از چاه آب مىكشيد و وقتى موسى احتياج به طعام داشت عصا را به زمين مىزد و بلافاصله غذاى آن روزش حاضر مىشد و وقتى كه ميل به ميوه داشت ، آن را در زمين فرو مىكرد و شاخه‌هاى آن سبز مىشد و ميوه مىداد و موسى از آن تناول مىكرد ، گفته شده عصاى او از چوب درخت بادام بود ، و هر وقت اراده ميكرد با دشمنى مبارزه كند بر سر دو شاخهء آن دو اژدهاى آتشين ظاهر مىشد و هر گاه با آن به كوهى مىزد آن كوه از هم مىشكافت و وقتى اراده مىكرد از نهر يا رودى عبور كند با آن به آب ضربه‌اى مى زد و آب از هم مىشكافت و راهى براى عبور او گشوده مىشد و وقتى ارادهء نوشيدنى مىكرد با آن عصا ضربه مىزد و از يك شاخه آن شير و از شاخهء ديگر عسل مىجوشيد و هر وقت مىخواست به جايى برود سوار بر آن مىشود و بدون راه رفتن يا تكان دادن پايش به هر جا كه مىخواست مىرفت و آن عصا به او راه را نشان مىداد و در مقابل دشمنانش با آن مبارزه مىكرد و وقتى موسى به بوى خوشى نياز داشت ، آن عصا بوى خوشى پراكنده مىساخت كه موسى آن را به لباس خود مىماليد و وقتى در راه راهزنان در كمين او بودند ، عصا به زبان مىآمد و به او مىگفت : از اين راه مرو و به جانب ديگر برو و بوسيلهء آن عصا رمهء خود را چوپانى مىكرد و درندگان و مارها و حشرات را با آن دور مىكرد و وقتى قصد مسافرت داشت آن را بر دوش خود مىنهاد و همهء وسايل و آذوقه سفر خود را به آن آويزان مىكرد ، و وقتى كه شعيب دخترش را به او تزويج كرد و رمهء خود را براى نگهدارى به وى سپرد به او گفت : با اين گوسفندان برو و وقتى به دو راهى رسيدى از سمت چپ حركت كن و به سمت راست مرو چون در آن جهت مار عظيمى وجود دارد كه